parallaximag.gr 27.3.2026
Ο Ισραηλινός ιδιοκτήτης της διαβόητης Intellexa και του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, Ταλ Ντίλιαν, ο οποίος καταδικάστηκε πριν ένα περίπου μήνα σε 126 χρόνια κάθειρξη, με νέες δηλώσεις του αποδίδει στην Κυβέρνηση την ευθύνη για τις παράνομες τηλεφωνικές παρακολουθήσεις. Όταν ρωτήθηκε ποιοι ήταν οι πραγματικοί πελάτες του στην Ελλάδα και αν συνεργάστηκε με κρατικές υπηρεσίες, ελληνικές αρχές, ιδιώτες ή οποιονδήποτε Έλληνα αξιωματούχο, είπε προχτές τα εξής εκπληκτικά:
“Εκ σχεδιασμού, το λογισμικό μας δεν επιτρέπει σε κανέναν εκτός από την υπηρεσία να γνωρίζει τους στόχους και να είναι ενήμερος για τις επιχειρήσεις που διεξάγονται από τις εθνικές υπηρεσίες. Οι εθνικές υπηρεσίες καθορίζουν τους στόχους και εκτελούν την επιχείρηση χωρίς να γνωρίζουμε κάτι εμείς. Δεν γνωρίζουμε ποιος πραγματοποίησε τις παρεμβάσεις. Πιστεύω ότι αποτελεί έγκλημα για ιδιώτες να παρεμβαίνουν σε επικοινωνίες. Αλλά είναι ακόμα πιο σοβαρό έγκλημα να οργανώνεται μια συνωμοτική εγκληματική πράξη για να στείλει αθώους ανθρώπους στη φυλακή προκειμένου να καλυφθούν πολιτικές αρχές. Ο Νίξον έχασε την προεδρία του στην υπόθεση Γουότεργκεητ επειδή προσπάθησε να συγκαλύψει μια επιχείρηση υποκλοπών”.
Κατ’ αυτό τον τρόπο ο Tαλ Ντίλιαν όχι μόνο φωτογραφίζει την Κυβέρνηση ως αγοραστή και χρήστη του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού, αλλά απειλεί εμμέσως τον πρωθυπουργό υπενθυμίζοντας το τέλος του προέδρου Νίξον στο σκάνδαλο Γουότεργκεητ.
Το ερώτημα είναι αν η δικαστική εξουσία έχει την ανεξαρτησία να πράξει το καθήκον της διερευνώντας σε βάθος τυχόν ποινικές ευθύνες του πρωθυπουργού και άμεσων συνεργατών του ώστε να αποδειχθεί αν ο Ντίλιαν λέει αλήθεια ή ψέμματα, άρα αν βρισκόμαστε πράγματι μπροστά σε ένα ελληνικό Γουότεργκεητ.
Ένα δεύτερο ερώτημα είναι αν η ελληνική κοινωνία πρόκειται επιτέλους να πάρει στα σοβαρά τις κατά σύστημα παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου ή θα συνεχίσει να τις θεωρεί ζητήματα ήσσονος σημασίας κατά τη διαμόρφωση της πολιτικής συμπεριφοράς της. Οι πολίτες είναι κουρασμένοι, απογοητευμένοι από τις διαψευσθείσες προσδοκίες, πιεσμένοι από την ακρίβεια, φοβισμένοι από τους πολέμους στη γειτονιά μας, δύσπιστοι απέναντι στα αντιπολιτευόμενα κόμματα. Όλα αυτά δεν δικαιολογούν επαρκώς την απάθεια μπροστά στη λειτουργία ενός βαθέος κράτους, που παραβιάζει θεμελιώδεις θεσμούς και αρχές της πολιτείας.